Menu

“Met humor bereik ik het meest”

“Met humor bereik ik het meest”

Bij Deel de Dag in Brakkestein werkt Dave Albers. Natuurlijk zag de dagbesteding er het afgelopen jaar heel anders uit. Maar dat mocht de pret niet drukken; Dave en collega Astrid maakten – en maken - er nog steeds elke dag een klein feestje van voor de ouderen.

“Ik ben nuchter en laat me niet snel gek maken, ook niet door corona”, vertelt Dave met een lach. “Het is een kwestie van aanpassen, veel, heel veel schoonmaken, ontsmetten en temperaturen. Verder hebben we allerlei activiteiten noodgedwongen tijdelijk moeten stoppen of aanpassen. Met Kerst wilde ik wel heel graag iets leuks doen voor onze deelnemers. Maar onze vrijwilligers mochten door de maatregelen niet komen helpen. Daarom hebben we een restaurant vier dagen lang een heerlijke catering laten verzorgen. Dat hadden de mensen echt verdiend. Door Kerst over vier dagen uit te smeren, konden alle ouderen op afstand zitten en genieten van een geweldig kerstdiner.”

In de ruimte van Deel de Dag zijn de aanpassingen duidelijk zichtbaar. Met z’n zessen aan tafel lekker rummikuppen is er niet bij. Dave vertelt dat in 2020 alle gebruikelijke uitjes en lezingen zijn opgeschort. Maar gelukkig bedacht Dave quizjes, liet hij leuke dierenfilmpjes van YouTube zien via een Digibord en zorgde hij voor meer individuele activiteiten, zoals puzzelen en diamond painting. Tijdens de eerste lockdown, toen Deel de Dag van de één op de andere dag dicht moest, belde Dave iedere dag met de ouderen op ‘hun’ dag. Hij maakte ook een nieuwsbrief met leuke weetjes en gezellige berichtjes. De vrijwillige chauffeurs (zelf ook vaak op leeftijd, er rijdt bijvoorbeeld een dame van 83 jaar nog deelnemers rond) brachten tasjes aan huis met fruit, puzzelboekjes of tijdschriften. Die werden coronaproof bij de voordeur afgeleverd. Fijn, want zo konden de chauffeurs toch even de deur uit én was er een kort ‘live’ contactmoment met de deelnemers.

Dankzij oma

Aan Dave is te horen en te merken dat de mensen hem echt aan het hart gaan. Dat is leuk om te zien, maar ook best bijzonder. Feit blijft dat er veel meer vrouwen in de ouderenzorg werken, dan (jonge) mannen. “Ik was eerst autospuiter en werkte bij mijn vader. Mijn oma woonde toen bij ons in huis. Ze was dementerend en ik hielp haar vaak. Dat vond ik én ontzettend mooi om te doen én ik bleek het goed te kunnen. In die tijd overleed ook nog een vriend van mij en dat zorgde ervoor dat ik mezelf eens goed aankeek in de spiegel. Wat wilde ik nou eigenlijk met mijn leven? Toen besloot ik om weer naar school te gaan om sociaal maatschappelijke dienstverlening te gaan studeren. Zat ik daar als twintiger tussen allemaal zestien- en zeventienjarigen. Maar ik vond het fantastisch. En nog steeds!”

Dave: “Ik houd erg van mensen helpen en ik vind het heerlijk om ze aan het lachen te maken. Als ze bij het weggaan een leuke, vrolijke dag hebben gehad, is het voor mij ook geslaagd.”

De dag begon in coronatijd om 11 uur in plaats van 10 uur (dit omdat de Thuiszorg wat meer tijd nodig heeft door alle coronamaatregelen). Eerst koffie en thee, een gezellig praatje en een kleine activiteit (‘Galgje’ op het digibord bijvoorbeeld, dat kan met z’n allen en toch op afstand). Dan de lunch met voor iedereen een voorgesmeerd en geprepareerd bordje, in plaats van alles gezellig kriskras op tafel en dan zelf smeren. Na de lunch volgde de middagactiviteit. Dave zorgt altijd voor een gezellige, huiselijke sfeer “Ik ben open naar de ouderen en vertel ook best veel over mezelf. Daardoor voelen mensen zich meer op hun gemak. Ik houd erg van mensen helpen en ik vind het heerlijk om ze aan het lachen te maken. Ze grappen ook graag terug, hoor! Heel kort gezegd: als ze bij het weggaan een leuke, vrolijke dag hebben gehad, is het voor mij ook geslaagd.”

Hij staat op en haalt een foto op uit de kamer ernaast. “Kijk, dit is een van mijn honden. Die werd vijf tijdens de lockdown. Toen heb ik hem een feesthoedje opgezet en deze foto gemaakt voor in de nieuwsbrief. Dat vonden de mensen dus geweldig. Nu krijg ik nog regelmatig hondenkoekjes van deelnemers. Ik vertel hen ook over de trainingen (het zijn asielhondjes uit Kroatië) of ik maak filmpjes om hen te laten zien hoe het met ze gaat. Weet je, ik ben hier gewoon thuis. En die sfeer of dat gevoel wil ik voor de mensen die naar Deel de Dag komen graag precies zo creëren.”

Doen waar je zin in hebt

Deelnemers hoeven niks te doen, het mág. Per dag bekijkt Dave waar mensen zin in hebben en hoe hij ze daarmee kan activeren. Soms helpen ze graag mee met ‘gewone’ dingen, zoals de was opvouwen. “Dan schud ik de boel graag een beetje op: ik loop langs een tafel en gooi er een beetje frivool een bergje theedoeken neer, zonder iets te zeggen. ‘Heb je hem ook weer!’, roepen ze dan. ‘Zet ons maar weer aan het werk!’ Ik merk dat ik met humor een hoop bereik. Mensen komen uit hun schulp, hebben plezier, gaan grappen terug maken. En ze blijven zelfredzaam.”

“Of niet, mevrouw Roest?”, roept hij naar een dame in de zaal. Mevrouw Roest-Otten lacht en wil graag iets vertellen over Deel de Dag. “Het is hier gezellig”, zegt ze uit de grond van haar hart. “Je kunt hier terecht met alles, je bent onder de mensen en er is altijd tijd voor een praatje of een grap. Toen het dicht moest, miste ik vooral die aanspraak heel erg. We kletsen over van alles. Het gymmen vind ik leuk en ik speel graag Mens-erger-je-niet. Ik wil niet te veel over die coronatoestand praten, ik was vooral blij dat we weer open mochten.” Op de vraag hoe oud ze is, zegt ze met pretogen: “Bijna 18.” En later: “In maart word ik 81. Maar ik kan het denk ik weer niet echt vieren, net zoals vorig jaar.” Dan zegt Dave ineens: “Oh ja, dat was ook leuk in het afgelopen jaar! Op verjaardagen van deelnemers gingen we langs bij mensen om te zingen voor de deur. We namen de accordeonist mee die normaal bij onze activiteiten komt spelen. Dat vonden mensen echt zó leuk. We hebben daar ook opnamen van gemaakt voor Deel de Dag tv.”

Dave poseert daarna nog buiten met mevrouw Roest. Ze praat vrolijk door: “Ach jongen, wat zonde ook voor jou dat je jouw bruiloft moest uitstellen, hè?” Dave lacht erom. “Nu trouwen we gewoon dit jaar in december. De trouwpakken voor de hondjes hangen al in de kast.” En daar gaan ze weer, samen lachend naar binnen. Dit lijkt zeker weer een geslaagde, gedeelde dag!

Terug