Menu

Je doet niet voor niets mensenwerk

Je doet niet voor niets mensenwerk

1. Op welke manier werk je nu anders?

“Wat deze situatie teweeg heeft gebracht voor mij is een meer gestructureerde manier van werken. Dat komt natuurlijk omdat je normaal op kantoor bent en dan is het heel duidelijk dat je aan het werk bent. Ik ben ook vaak wat tijd kwijt aan het netwerken en bijkletsen met collega’s, dat valt nu weg dus dat is goed voor de productiviteit. Ik begin mijn dag met een wandelingetje voordat ik ga werken, ik neem fatsoenlijk pauze enz.

Ik mis het sparren met collega’s wel hoor, vooral na de eerste week. Je doet niet voor niets mensenwerk... Ik heb in ieder geval afgesproken dat team Langer Thuis elke dag even samen de dag begint om 9.30, hetzij online”

2. In hoeverre heeft deze manier van werken invloed op je werk?

“Het gekke is dat deze situatie bijdraagt aan mijn focus; het speelt in op mijn kwaliteiten. Ondanks de uitdagingen word ik ook wel heel erg geprikkeld om er iets van te maken. Ik heb er niet zoveel last van, behalve dat ik dus het sociale contact mis...”

3. Hoe gaat het met contact met de cliënten? Wat hoor je van hen terug?

“Super triest. De impact van deze hele situatie op ouderen is echt immens. Er zijn zelfs mensen die hebben laten vallen dat ze aan suïcide denken. Het duurt lang, mensen voelen zich uitzichtloos. En dan heb je ook nog een groep mensen die het niet begrijpt, dat is echt schrijnend. De eerste week dat ik de wijkrestaurants sloot, nog voor de maatregelen van de overheid, werd ik voor gek verklaard. Het is voor veel mensen ondenkbaar om langere tijd niet meer te kunnen komen. Dat werd later wel wat gerelativeerd, maar nu merk ik dat de mensen echt bang zijn. Ik heb de vrijwilligers gevraagd om de cliënten te bellen, zodat er in ieder geval contact is. Sommige mensen vinden dat heel fijn en anderen zitten daar weer niet op te wachten. Je doet wat je kunt, je wilt ze laten voelen dat het ook wel weer beter wordt. Dat wordt wel lastiger nu er ook echt bewoners worden opgenomen in het ziekenhuis; het komt heel dichtbij.

We proberen onze waardering uit te spreken en te laten zien aan iedereen die betrokken is, Bijvoorbeeld de maaltijdbezorgers, die nog elke dag bij mensen thuis komen. Zij lopen zelf ook risico maar brengen trouw broodmaaltijden en de warme maaltijden bij mensen langs. De cliënten zien dan in ieder geval één keer per dag iemand. Ze hebben in één contactmoment een praatje en gezonde voeding in huis. Alle klanten krijgen ook een kaart van Langer Thuis, dat gaat er hopelijk voor zorgen dat er vragen boven water komen. Mensen worden via dat kaartje uitgenodigd om te bellen als we iets voor ze kunnen betekenen.”

4. Wat zijn dingen/zaken die je aangenaam verrast hebben in deze Coronatijden?

“Waar ik blij van word is de mate van flexibiliteit die blijkbaar iedereen ineens toch blijkt te hebben. Al maanden hikken we tegen bepaalde werkprocessen aan die niet doorgevoerd kunnen worden, die er nu wel doorheen zijn. Het kán dus blijkbaar wel. Er kan een hele hoop, in een dag tijd hebben we belangrijke beslissingen kunnen nemen en kunnen regelen. Denk aan de broodmaaltijden. Wat me ook erg verraste is dat ondanks de situatie er collega’s waren die - zonder dat ik dat aangaf - zagen dat ik erg druk was en misschien wel hulp nodig had. Dat was heel bijzonder, zoveel collega’s die mee wilden denken en helpen. Dat neem ik mee; als we weer op kantoor zijn loop ik wat vaker binnen om aan collega’s te vragen of ik iets voor ze kan betekenen.”

5. Waar maak je je zorgen over?

Ik ben een beetje bang dat niet alle cliënten snappen dat de wijkrestaurants tijdelijk dicht zijn, en dat ik ze kwijtraak. Ik moet misschien wel een soort van opnieuw beginnen; hoeveel ouderen houd ik over? En hoe behoud ik de dynamiek? Ik maak me ook zorgen over de duur van deze situatie; wat als dit nog langer gaat duren? De crisis kan voorbij zijn maar de angst blijft misschien; hoe ga je daarmee om?

6. Wat moeten we als Sterker vooral blijven doen, als deze crisis voorbij gaat?

“Pfoe... de structuur voor mezelf, maar ook de samenwerkingen onderling en de snelheid waarmee we bepaalde dingen hebben kunnen regelen, dat zou ik graag behouden.”

7. Wat ga jij overeind houden van de manier van werken nu?

“Zeker een stukje planning, dus vaste tijden aanhouden en pauze nemen. Beter timemanagement als het ware.”

Aanvullende vraag: wat heb je geleerd over jezelf?

“Ik voel me een meer gewaardeerde collega. Ik heb daarnaast geleerd over mezelf dat ik meer bergen kan verzetten dan ik dacht.”

Terug